"روزي كه به شهر طوطي ها سفر كردم"

شنبه بود و من و مامانم از كلاس زبان يرميگشتيم كه اينقدر اسرار كردم تا مامانم منو به شهر پرنده ها برد البته اونجا يه مغازه است كه هر چي بگي داره

چيزهايي كه اونجا بود اينا بودند:

2تا توكان كه فروشي نبود!

6تا طوطي كه دمشون اندازه قد من بودو يكيشون خود درگيري مضمن داشت مثلا يه مشت تخمه ورميداشت يكيشو ميخورد!

5تا كاسكو كه اين كلمه ها رو ميگفتند: چرا مث بز نگا ميكني-عزيزم- سلام- رضا- لالالا- هاي- مامي و..................

يه بغل همستر كه به يكيش دس زدم وتودستم گرفتمش.اووخي!!!

شونصد هزار تا پرستو كه مخمو خوردن

گربه كوچولو اونم يه بغل

خوكچه هندي كه خيلي زشت بود

ماهي

سگ

دوتا پرنده كه اسمشونو نميدونم

هزار و شونصد تا فنچ

يه پرنده هم بود كه به من علاقه داشت و ميگفت بيا بيا بيا

خلاصه خوش گذشت راستي اگه دلتون ميخواد كه برين ادرس و مينويسم.بهتون خوش بگذره

آدرس:خيابان آزادي نرسيده به اسكندري – شهر پرنده ها

فکرشو بکن خواهر دوستت که کلاس دومه و اسمشم نیوشاست یک روز تو سرویس ازت بپرسه:

چرا با خواهرم دوستی؟

ـ به خاطر این که من و آبجیت از کلاس دوم باهم بودیم!

روژین که داشت حرفای مارو می شنید به او گفت:آخه ابله کوچک! این سوالا چیه می پرسی؟

مثل اینه که بخوای بدویی و بری دستشویی و یه چینی نفهم اونجا باشه و ....داره

 می ریزه!

محکم رو دستش زدم و گفتم: این حرفا چیه جلوی بچه میزنی !

ـچشم ارباب بیا همراهی!

ـباشه بریم

وشروع کردیم به «سلنا گومز» خوندن

 بعد من پیاده شدم .ما یه رمزی داریم به نام زیک زاگ. ولی جز من و روژین کسی اونو

 نمیدونه

نیوشا به من گفت:خدافظ و برام دست تکون داد باورتون میشه ؟چهار ساله که

 اون داره منو میبینه و چهار ساله که من دارم اونو میبینم

اینم یه عکس از خواننده مورد علاقه م: سلناگومز

به نام خدا

دوستان و هم مدرسه ای های عزیز

بدین وسیله مهمترین اهداف و برنامه های کاندیدا شورای دانش آموزی ((مهتاب شفاعی))

را اعلام می داریم :

1-   تلاش در جهت برگزاری اردو های تفریحی و آموزشی و بازدید از مکان های دیدنی شهر

2-   تلاش در جهت دایر کردن بوفه که انواع خوراکی های خوشمزه و بهداشتی  در آن به فروش میرسد با قیمت های زیر 1000 تومان

پس به مهتاب شفاعی رای دهید تا با خیال راحت به مدرسه بیایید

یه قیچی سخت

برای من آسان

برای او سخت

خوب است بدانید

این قیچی سخت

هستش یه روزی

کابوس کاغذ !

کاش

ای کاش ما گیاه بودیم

مثل درخت توت

که موهاش توی باد تکان می خورد

 و توت ها

گیره های سرش هستند!

قاصدک

ای کاش من قاصدک بودم

تا بچه ای  مرا بر می داشت

و موهای سفیدم را فوت می کرد

و کچل می شدم!

در زمانهای قدیم زنی ثروتمند زندگی می کرد.این داستان در سال ۱۹۴۰ اتفاق افتاد .در ماه سپتامبر.

این زن که کاترین نام داشت لباس بلندش را پوشید.عطرش را زد.چترش را برداشت و به

 سمت کافه رفت.پشت میزی که رزرو کرده بود نشست و منتظر شد.گارسون آمد و گفت:

سلام.چی میل دارید؟

کاترین گفت:چی دارید؟او گفت:کاپوچینو-چای-بستنی-شکلات-کیک و چای سبز.کاترین

گفت:لطفا یک فنجون کاپوچینو با خامه.وقتی قهوه اش را خورد زنی شیک پوش وارد شد و پیش او نشست.

زن گفت:

یک فنجون قهوه میل داری؟او گفت:نه.بریم.

آنها از کافه بیرون رفتند ولی کسی ندید آنها کجا رفتند.